บทที่ 1 ดีเจเล่ห์รัก EP.1

บทนำ

“ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ” หญิงสาวเรือนร่างอรชรในชุดเดรสสีแดงเข้ารูป สั้นปิดอวัยวะกลางลำตัวลงมาเล็กน้อย เธอเอ่ยคำพูดประโยคนี้ซ้ำ ๆ มาตลอดช่องทางเดินแคบ ๆ

ปนัดดาเดินเบียดเสียดผู้คนที่กำลังเต้นไปตามจังหวะที่ดีเจหนุ่มด้านบนเวทีกำลังเปิดอยู่ เธอชะเง้อมองหาครีมเพื่อนรักที่นั่งจองโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว

“อ๊ะ อยู่ตรงนั้น” บันนี่สาวประเภทสองที่มาด้วยกันยกนิ้วขึ้นชี้ไปยังโต๊ะมุมด้านในแล้วลากแขนปนัดดาให้เดินตาม

คืนนี้สถานที่แห่งนี้คึกคักมากเป็นพิเศษ ผู้คนเข้าร่วมปาร์ตี้กันหนาแน่น เพราะในค่ำคืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ อีกทั้งยังมีกิจกรรมแจกของขวัญจากเจ้าของผับ

และของขวัญที่น่าสนใจจนสาว ๆ มารอจองโต๊ะตั้งแต่ผับยังไม่เปิดก็คงไม่พ้นดีเจหนุ่มหล่อบนเวทีคนนั้น

“ทำไมมาช้า” ครีมบ่นอุบอิบตามประสา เธอนั่งเหงา ๆ คนเดียวมาตั้งนานสองนาน นัดกันสองทุ่มครึ่งแต่ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว

“ก็ยัยลูกปัดนี่น่ะสิ แต่งตัวมานี่ฉันนึกว่าจะไปสวดมนต์ข้ามปี” บันนี่ตอบครีม เหล่ตามองเพื่อนรักอีกคนที่ตนพูดถึง

“สวดมนต์ข้ามปีอะไรวันนี้ล่ะ” ปนัดดาตอบกลับไป คืนนี้ 25 ธันวาคม เป็นคืนคริสต์มาส ไม่ใช่คืนข้ามปีสักหน่อย

“ฮ่า ๆ แล้วนี่แกจับลูกปัดเปลี่ยนชุดเหรอ” ครีมหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหันไปถามบันนี่

“ใช่สิ มาแบบนี้ก็ต้องแซ่บ ๆ หน่อย” บันนี่ไหวไหล่แล้วจัดการชงเครื่องดื่มให้ตัวเอง และส่งอีกแก้วให้ปนัดดา

ก่อนหน้านี้ปนัดดาอยู่ในเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาเหมือนอย่างที่เธอชอบใส่อยู่เป็นประจำ แต่บันนี่จับเปลี่ยนใหม่เอาชุดที่เธอเพิ่งซื้อมาให้เพื่อนรักใส่มางานนี้

ปนัดดาดันแก้วกลับคืนให้บันนี่ เธอดูจากสีแล้วน่าจะเข้มเกินไป ยกดื่มไม่กี่อึกคงจะมึนเมา

“นี่ ๆ มาผับนะลูกปัด แกต้องดื่ม” สาวประเภทสองคนสวยเอ่ยเสียงแข็งอีกทั้งยังวางแก้วเครื่องดื่มลงตรงหน้าปนัดดาอีกครั้ง

“เออ อะไรว้า ไม่ดื่มไม่ได้นะเว้ย” ครีมช่วยเสริม

“พวกแกก็รู้ว่าฉันเมาแล้วเป็นยังไง ยังจะให้ดื่มอีก” ปนัดดายังคงจำเหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้วได้ดี

ความทรงจำอันเลวร้ายพุ่งเข้าหัวสมอง ภาพคนรักของตนเองนอนกกกอดอยู่บนเตียงกับเพื่อนสนิทของเธอ ยากนักที่จะรับได้ เธอกรีดร้องร่ำไห้เสียใจซ้ำ ๆ อยู่เป็นเวลานานหลายเดือน

หากจะลืมความเจ็บปวดในครั้งนั้นคงไม่พ้นดื่มเหล้าเคล้าอารมณ์ให้ความเสียใจหายไป แต่แล้ว...

เมื่อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากมายที่เธอดื่มเข้าไปจนมึนเมา ทำให้ฮอร์โมนของเธอพุ่งพล่านจนไล่ปล้ำบันนี่ ใช่ เธอจะปล้ำบันนี่!

จนบันนี่และครีมต้องขังเธอไว้ในห้องนอนของครีม ไม่ให้ออกมาด้านนอก ทั้งสามคนจำได้ขึ้นใจว่าปนัดดา เมาแล้วหื่น!

ครั้งสุดท้ายที่เมาบันนี่ก็เกือบเสียตัวให้กับเพื่อนรักคนนี้เสียแล้ว จนบันนี่ต้องขอร้องเพื่อนรักว่าเลิกเสียใจเถอะนะ เพราะยังไม่อยากเสียตัว!

“แต่ตอนนี้ฉันผ่าแล้ว แกไม่มีทางปล้ำฉันได้แล้ว” สาวประเภทสองที่มีเรือนร่างราวกับผู้หญิงตอบกลับ เธอทำการแปลงเพศเรียบร้อย สบายใจหายห่วงไม่ต้องกลัวว่าเพื่อนรักจะหื่นจนปล้ำเธออีก

ปนัดดาหมดข้อโต้แย้ง เธอยกแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำเมาขึ้นจิบเล็กน้อย พลางพูดคุยสัพเพเหระกับเพื่อนรักอย่างเมามัน ราวกับว่าไม่ได้เจอกันมานาน ทั้งที่จริงคือทำงานบริษัทเดียวกัน คนละแผนกกันเท่านั้นเอง

“เออนี่หมายเลข ศูนย์หนึ่งเจ็ดศูนย์นี่ของแกนะบันนี่” ครีมส่งแผ่นกระดาษที่มีหมายเลข 0170 และมีชื่อของบันนี่เขียนใต้หมายเลขอยู่ ให้บันนี่ไว้ ก่อนจะส่งอีกแผ่นให้ปนัดดา

“ของแกนะลูกปัด”

ปนัดดาจ้องหมายเลข 0169 แล้วได้แต่ภาวนาให้เธอได้รางวัลใหญ่ ๆ อย่างสมาร์ตโฟน หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าสักชิ้นหนึ่ง ส่วนพวกผงซักฟอก จาน ชาม ที่มีแจกขำ ๆ นั้นเธอไม่อยากได้

ครีมมาถึงที่นี่เร็วก็จริง แต่ตอนนั้นโต๊ะด้านในใกล้จะเต็มแล้ว เธอจึงได้โต๊ะมุมแบบนี้ จะออกไปนั่งที่ลานชิลข้างนอกเธอก็ไม่ชอบนัก เพราะอยากสัมผัสแสงสีเสียงให้เต็มอิ่ม เธอเป็นคนลงทะเบียนเพื่อน ๆ เธอไว้ก่อน เกรงว่าบัตรจะเต็ม

“สวัสดีค่าทุกคน ตอนนี้เราจะได้เวลาแจกของขวัญจากซานต้าเฮียพงษ์ และซานตี้เจ๊บีแล้วนะคะ” พริตตี้สาวสวยที่สวมชุดสีแดงมีขนสีขาวฟู ๆ อยู่ตรงหน้าอกและชายกระโปรง เธอรับหน้าที่เป็นพิธีกรในค่ำคืนนี้

23.25น. เป็นเวลาที่เหมาะแก่การมอบของขวัญแล้ว จอขนาดใหญ่ฉายหน้าโปรแกรมสุ่มตัวเลข จะทำการแรนด้อมหมายเลขเพื่อรับรางวัลต่าง ๆ ที่กำหนดในแต่ละหัวข้อ

ดีเจหนุ่มปิดจังหวะมัน ๆ ลงและเปลี่ยนเป็นเพลงคลอเบา ๆ ให้สบายหู และไม่เป็นการขัดกับเสียงของพิธีกร

“เงื่อนไขของการรับรางวัลที่เราทราบกันคือ... ต้องใช้รางวัลจริง ๆ เพื่อไม่เป็นการกันสิทธิ์คนอื่น มีหลายท่านที่อยากมาร่วมสนุกแต่อดเพราะบัตรเต็ม ดังนั้นหากได้รับรางวัลไปแล้วจะต้องใช้จริง ๆ นะคะ” พิธีกรพูดน้ำเสียงจริงจัง คนด้านล่างส่งเสียงตอบรับตกลงตามเงื่อนไข

“และถ้าหากใครไม่ใช้รางวัลที่ได้รับไปนั้นจะต้องเสียค่าปรับเป็นจำนวนเงินหนึ่งแสนบาทนะคะ” พิธีกรพูดต่อ

กติกาเงื่อนไขนี้ปนัดดาได้อ่านตั้งแต่วันที่บันนี่ชวนมาแล้ว ซึ่งเธอก็โอเครับได้ ดูไม่น่ามีปัญหาอะไร

พิธีกรสาวเริ่มทำการเอ่ยรางวัลทีละชิ้น และเฮียพงษ์เป็นผู้กดแรนดอมตัวเลข หมายเลขไหนปรากฏบนหน้าจอก็จะได้รับรางวัลนั้นไป

“รางวัลต่อไปเป็นเหล้าแบรนด์ดังนะคะ และผู้ที่ได้รับคือหมายเลข...” พิธีกรคนสวยประกาศรางวัลที่เริ่มใหญ่ขึ้นมาเรื่อย ๆ เธอเว้นช่วงไว้ให้เฮียพงษ์ได้กดแรนดอมก่อน

“หมายเลขศูนย์หนึ่งเจ็ดศูนย์ค่า”

“กรี๊ดดด ฉันได้รางวัลด้วยแก” บันนี่เขย่าแขนปนัดดาอย่างดีใจ เธอเดินเฉิดฉายราวกับกำลังเดินขึ้นรับมงกุฎนางงาม เรียกเสียงฮือฮาจากหนุ่ม ๆ ด้านหน้าเวที

ปนัดดาและครีมหันมองหน้ากันแล้วหัวเราะกับท่าทางทะเล้นของเพื่อนรัก

“รางวัลต่อไปนะคะ รางวัลนี้เรียกได้ว่าเกือบจะใหญ่ที่สุดแล้ว ซึ่งนั่นก็คือรางวัลจักรยานยนต์ค่า และผู้ที่ได้รับก็คือ...” สิ้นเสียงพิธีกร ปนัดดาและครีมนั่งมองหน้าจออย่างใจจดใจจ่อ เพราะทั้งสองยังไม่ได้รับรางวัลอะไรสักชิ้น และนี่ก็เป็นรางวัลใหญ่ที่ทั้งสองคนอยากได้

“หมายเลข ศูนย์หนึ่งหกแปดค่า”

“กรี๊ดดดด ฉันได้อะ กรี๊ดดดด” ครีมกระโดดโลดเต้นดีใจที่ไม่ต้องกลับบ้านมือเปล่า ได้รางวัลนี้มาครอบครองให้สมกับที่เธอมาถึงผับตั้งแต่ผับยังไม่ทันเปิด

หญิงสาวเดินกรีดกรายขึ้นบนเวที โพสต์ท่ารับบัตรรางวัลให้ช่างภาพบันทึกภาพก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณเจ้าของผับแล้วลงมานั่งที่ด้านล่าง

“แง มีฉันกลับบ้านมือเปล่าคนเดียวเลย” ปนัดดาเอ่ยออกมาด้วยความเสียดายที่ตนเองไม่ได้รับรางวัล จะคาดหวังถึงรถเก๋งคันงามที่จอดโชว์อยู่ด้านหน้าผับ เธอก็หมดหวังไปแล้ว เพราะเมื่อสักครู่ได้ตกเป็นของคนอื่นเป็นที่เรียบร้อย

“คนที่ไม่ได้รางวัลตั้งเยอะแยะ” ครีมตอบกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่ก็จริงอย่างที่เธอพูด แม้รางวัลจะมากแต่ก็ไม่มากพอกับคนที่มาร่วมปาร์ตี้ใหญ่ในครั้งนี้

“ยังเหลืออีกรางวัลหนึ่ง แกอาจจะได้ไปดินเนอร์กับดีเจคนนั้นก็ได้” บันนี่ชี้นิ้วไปที่หนุ่มหล่อที่ยืนยิ้มแป้นอยู่บนเวทีประจำที่ดีเจ

“โอ๊ย ฉันไม่ได้หรอก” รางวัลแบบนั้นคงยากเกินไปที่จะได้รับ และเธอก็ไม่คิดอยากได้เลยสักนิด

“ก็ไม่แน่ นู่น ๆ พิธีกรจะประกาศแล้ว” ครีมจ้องมองไปบนเวที ทั้งสองสาวหยุดพูดคุยแล้วหันไปมองตาม